Bodrum

Om 9 uur ’s ochtends werden we bij de bushalte voor het hotel opgehaald voor onze excursie naar Bodrum. Wij en 20 anderen van het Blue Lagoon Resort, dus het was gezellig druk in de bus. Met de bus reden we naar de haven van Kos. Onderweg waren er natuurlijk nog wat stops bij andere hotels, maar na een kwartiertje waren we dan echt in de haven. De bus stopte achter de burcht, een gedeelte wat bestemd was voor touringbussen.

Eenmaal uitgestapt werden we verwelkomt door een Nederlandse reisleidster. Na een korte uitleg over de bootreis kregen we een visumpapier wat je zelf verder in moest vullen, want Bodrum ligt namelijk in het Aziatische deel van Turkije. Na het tekenen van het visum konden we door de douane heen en de boot op.

Op de boot was het erg druk. Het duurde dan ook even voor we een zitplaats gevonden hadden, maar toen we eenmaal zaten vertrok de boot al snel. Tijdens de reis kon je achter de boot Kos zien, terwijl Turkije links van de boot lag. Het kortste punt tussen Griekenland en Turkije is ook niet groter dan 800 meter en dat was vanaf de boot ook goed zichtbaar. De bootreis zelf duurde ongeveer 50 minuten. Eenmaal in Bodrum aangekomen moesten we eerst door douane heen en daarna konden we doorlopen naar het verzamelpunt. Daar werd ook onze reisleider toegewezen, een Turkse man met het uiterlijk van Pim Fortuyn en met een Belgisch accent. Het was ook een vrolijke, spontane man met veel humor.

Als eerste vertelde hij het een en het ander over Bodrum en de geschiedenis. Ook vertelde hij wat over het islamitische geloof en hoe ‘vrij’ de vrouwen in Bodrum waren ten opzichte van het oosten van het land. Daarna werd het tijd om naar de eerste plek te gaan. We werden in kleine busjes van maximaal 12 personen gepropt en na een kwartiertje rijden kwamen we bij de eerste plek aan. De eerste plek lag boven op een heuvel, met een prachtig uitzicht over de baai van Bodrum. Hier werd wat verteld over het toerisme en het verschil tussen zomer en winter. Het belangrijkste verschil was het bewoners aantal. In de wintermaanden wonen er ongeveer 800 duizend mensen in Bodrum, terwijl dit er in de zomermaanden 2 miljoen zijn. Dit komt grotendeels door het klimaat, maar ook de werkgelegenheid speelt een grote rol hierin.

Als je met je rug naar de baai gedraaid stond zag je meerdere windmolens, die door toedoen van de Grieken hier stonden. Deze werden uiteraard niet meer gebruikt, maar waren wel een toeristische trekpleister volgens de reisleider. Zeker voor de Nederlanders, want die hadden nog niet genoeg windmolens in Nederland gezien. Na de uitleg was er nog een beetje vrije tijd. Toen we de heuvel opliepen werden we aangesproken door een Turkse man die ons een ritje aan bood op een kameel. En zo stapte ik op een kameel en maakte ik een tochtje. De kamelen hadden allerlei doeken en sieraden om en zagen er werkelijk prachtig uit. Voor de foto mocht Bryon ook even de kameel vasthouden en kwam dat hoofd wel heel dichtbij.

Na dit kamelen ritje hebben we nog wat rondgelopen en de windmolens bekeken. Alle windmolens waren afgezet met een hek, op één na. Deze zat dan ook helemaal onder de graffiti. Als laatste hebben we nog lekkere verse sinaasappelsap gedronken. Daarna was het tijd om een grote bus in te stappen en door te gaan naar de tweede locatie.

Plek twee was een goud- en diamanten handelaar, maar voor we hier waren moesten we een stuk door de stad heen rijden. Ondertussen werd een hoop verteld over de atatürk en wat hij betekent had voor Turkije. Ook ging de reisleider in op de rellen die zich momenteel afspelen in Turkije. Hij gaf aan hier een paar dagen geleden ook aan mee gedaan te hebben, samen met een hoop inwoners van Bodrum. Inmiddels was het weer rustig in Bodrum en hoefde we ons geen zorgen te maken.

Eenmaal aangekomen bij de handelaar gingen we met een roltrap naar beneden. Binnen stond de airco te blazen en was het heerlijk koel. We werden ontvangen door mannen in pak en kregen een verkoelend glaasje sap. Een vrouw vertelde ons daarna wat over wat deze handelaar doet, over wat de sterkte was van het goud, de kleurverschillen en de handel. Daarna mochten we een kamer in die leek op enorme juwelier. In de vitrines die verspreid in de kamer stonden lagen de mooiste sieraden. De vrouw vertelde ons dat de sieraden hier beginnen bij de 500 euro, maar dat je voor iets echt moois al gauw meer dan anderhalf duizend euro kwijt bent.

Mocht je besluiten zoiets te kopen dan word je ook als een koninklijk paar behandeld. Allereerst word je meegenomen naar een aparte kamer en krijg je iets te drinken aangeboden. Daarna wordt alles wat je vraagt voor je gehaald en in één kamer stonden wel tien verschillende dozen met sieraden. Ook krijg je levenslange garantie op je aankoop en hoef je pas te betalen als je weer terug bent van je vakantie. De reisleider liep ook rond en maakte vooral veel grapjes over de prijs, aangezien één stuk sieraad meer geld kost dan de vakantie van de meeste mensen.

Uiteindelijk liepen we door naar een andere kamer waar een vrouw bezig was met het maken van een kleed. Alle kleden die daar verkocht werden, zouden handgemaakt zijn. Het was leuk om te zien hoe een kleed gemaakt wordt, maar ook hier moesten we weer weg.

Dit keer moesten we weer de kleine bussen in, omdat we richting het centrum gingen. De reisleider vertelde onderweg nog welke winkels namaak spullen verkopen en welke winkels echte.

We werden in het centrum van Bodrum afgezet en hadden de rest van de middag voor onszelf. De reisleider nam afscheid en vertrok met een biertje in zijn hand naar het strand. Wij besloten om eerst te gaan lunchen. Omdat iedereen hier warm eet tussen de middag deden wij vrolijk mee en genoten we van een enorme Turkse schotel. Na de lunch besloten we om lekker door het centrum te wandelen. Alle winkels waren open en iedere verkoper probeerde je naar binnen te lokken.

Bij de tassen winkels was dit nog wel het ergste. Iedere verkoper vertelde trots hoe zijn tassen namaak van de laatste collectie waren en dat alleen goed leer gebruikt was. Ze vroegen voor deze tassen dan ook 200 euro, maar na wat afdingen hoefde je er maar 70 of 80 euro voor te betalen. Uiteindelijk kocht Bryon een laser lampje, die wel tot 2,5 kilometer ver zou schijnen. De verkoper kon dit alleen niet demonstreren, maar het was echt zo.

Na een tijdje gelopen te hebben kwamen we bekenden tegen van eerder op de dag en besloten we om de rest van de middag samen te besteden. Na nog wat gewinkeld te hebben zijn we op een terrasje gaan zitten en hebben we genoten van bier en milkshakes. Daarna was het helaas tijd om weer terug te gaan naar de boot. Om op de boot te komen moest je eerst weer door de douane. Die was deze keer een stuk strenger en duurde ook langer. Om half 5 zaten we uiteindelijk weer op de boot en kon de bootreis van 50 minuten beginnen. Hier zag je ook goed het verschil met de heenreis, omdat nu iedereen rustig zat te genieten van de zon in plaats van druk door elkaar heen te schreeuwen en foto’s te maken.

In Kos aangekomen moesten we weer door de douane heen en ook hier werden we strenger gecontroleerd dan in de ochtend. Eenmaal door de douane heen werden we naar de juiste bus gestuurd die ons uiteindelijk weer naar het Resort bracht, waar we om half 7 aankwamen. Al met al was het een leuke en gezellige dag en hebben we genoten.